1تولید فرآورد­ه­های لبنی حاوی باکتری های پروبیوتیک با ویژگی­های ارزشمند تغذیه­ای امروزه، از موضوعات مهم صنعت غذا می­باشد. هدف از این پژوهش بررسی بقای باکتری پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (GG) به فرم آزاد و انکپسوله شده در شیر موکا و تاثیر آنها بر ویژگی های شیر طی 21 روز نگهداری در دمای 4 درجه سانتی­گراد می­باشد. برای انکپسولاسیون لاکتوباسیلوس رامنوسوس (GG) به روش اکستروژن از سدیم آلژینات، سدیم آلژینات-پروتئین آب پنیر و سدیم آلژینات-اینولین استفاده شد. مواد حامل مورد استفاده جهت انکپسولاسیون، تاثیر معناداری بر راندمان انکپسولاسیون نداشتند و همه­ی حامل­ها راندمان کپسولاسیون حدود 90 درصد را فراهم کردند. طبق یک الگوی مشابه در طول مدت نگهداری به طور معناداری pH همه نمونه­های شیر موکا افزایش یافت، اما تغییرات pH در شیر موکا حاوی لاکتوباسیلوس رامنوسوس در فرم آزاد بیشتر بود (05/0 p<).  قدرت مهار رادیکال آزاد DPPH و میزان محتوای فنول کل در شیر موکا حاوی لاکتوباسیلوس رامنوسوس(GG) انکپسوله شده و آزاد بیشتر از شاهد بود. همچنین میزان زنده مانی لاکتوباسیلوس رامنوسوس (GG) انکپسوله شده به طور معناداری بیشتر از زنده مانی  لاکتوباسیلوس رامنوسوس(GG) در فرم آزاد در شیر موکا طی 21 روز نگهداری در دمای °C  4 بود (05/0 p<). انکپسولاسیون به طور معناداری مطلوبیت بافت شیر موکا حاوی لاکتوباسیلوس رامنوسوس(GG) انکپسوله شده را کاهش داد (05/0 p<) اما بر سایر ویژگی­های حسی تاثیری معناداری نداشت.

مقدمه: انتروکوک های مقاوم به ونکومایسین (VRE) یکی از پاتوژن های شایع بیمارستانی در سراسر دنیا هستند. کلونیزاسیون این باکتری ها در روده یکی از منابع مهم در انتقال این باکتری ها می باشد. پروبیوتیک ها میکروارگانیسم های زنده ای هستند که وقتی در مقادیر متعادل مورد استفاده قرار بگیرند، اثر مهاری روی کلونیزاسیون پاتوژن های دستگاه گوارش اعمال می کنند. این مطالعه به منظور بررسی اثر پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس (LGG) GG در کاهش کلونیزاسیون انتروکوکوس فکالیس مقاوم به ونکومایسین (VRE) در دستگاه گوارش موش انجام شد.روش: تعداد 24 موش به مدت یک هفته کنترل شده و سپس با دادن یک میلی لیتر وانکومایسین خوراکی (250 µg/ml) و یک میلی لیتر سوسپانسیون VRE در مولر– هینتون براث (5´108 CFU/ml) روزی یک بار و به مدت 7 روز متوالی به VRE آلوده شدند. موش ها به صورت تصادفی به دو گروه تحت درمان و شاهد تقسیم شده و اثر پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس GG در گروه تحت درمان بررسی و با گروه شاهد مقایسه شد. قبل و بعد از کلونیزه شدن، تعداد VRE، کل انتروکوک ها و باسیل های گرم منفی روده ای در مدفوع دو گروه تعیین شد.یافته ها: در ابتدا همه موش ها با انتروکوک های غیرمقاوم به ونکومایسین کلونیزه شدند (متوسط 7 روز (5´105 CFU/g و مقاومت به ونکومایسین قابل تشخیص نبود. متعاقب تلقیح VRE در معده موش ها و دریافت روزانه ونکومایسین خوراکی، سوش VRE در دستگاه گوارش همه آنها کلونیزه شد (متوسط 7 روز (1.6´106 CFU/g. کاربرد خوراکی LGG رشد همه انتروکوک ها از جمله سوش های مقاوم به ونکومایسین را در مدفوع گروه تحت درمان سرکوب کرد (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به کاهش قابل توجه میزان VRE در نمونه های مدفوع موش های دریافت کننده پروبیوتیک نتیجه می گیریم که پروبیوتیک می تواند کلونیزاسیون VRE را کاهش دهد. مطالعات بیشتری در زمینه تاثیر پروبیوتیک ها در پیشگیری و درمان عفونت VRE و پاتوژن های شایع دیگر پیشنهاد می شود.

در دهه های اخیر تقاضا برای مصرف غذاهای پروبیوتیک یا فراسودمند افزایش یافته است و تلاش های متعددی برای استفاده از آنها در محصولات گوشتی تخمیری شده است. هدف از تحقیق حاضر، تولید سوسیس های تخمیری پروبیوتیک با استفاده از باکتری های پروبیوتیک لاکتوباسیلوس پلانتاروم 299V و لاکتوباسیلوس رامنوسوس GG (با میزان تلقیح اولیه (107cfu/gr بعنوان یک غذای فراسودمند و بررسی خواص شیمیایی، میکروبی و حسی آنها بوده است. نتایج آزمون شیمیایی نشان داد که نمونه های پروبیوتیکی دارای بیشترین میزان درصد پروتئین و کمترین میزان درصد رطوبت نسبت به نمونه شاهد بودند. نتایج آزمون شمارش کلی باکتری های پروبیوتیک در زمان های مورد نظر، مشخص نمود که در نمونه های حاوی باکتری پروبیوتیک، 106-107 سلول باکتریایی زنده در هر گرم از محصول نهایی وجود دارد. نتایج آزمون میکروبی شمارش باکتریهای غیر لاکتیک نشان داد که تیمار حاوی لاکتوباسیلوس پلانتاروم 299V از بیشترین میزان و تیمار شاهد از کمترین میزان باکتریهای مذکور برخوردار بود. در محصولات نهایی کلیه نمونه ها، هیچ گونه اثری از وجود باکتری های پاتوژن مشاهده نگردید. نتایج ارزیابی ویژگی های حسی نشان داد که در اکثر موارد، نمونه های سوسیس تخمیری پروبیوتیک نسبت به نمونه شاهد از امتیاز بالاتری برخوردار بودند.

زمینه و هدف: مصرف پروبیوتیک قادر به تنظیم هموستاز سیستم گوارشی و کنترل بیماری های متابولیکی مرتبط با دستگاه گوارش می باشد. لذا هدف از این مطالعه تعیین و بررسی تغییرات هیستولوژیک و بیان ژن اینترلوکین 12، 8 و اینترفرون بتا بافت کبدی به دنبال مصرف 5 هفته ای پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس GGدر رت های مدل استیاتوزیس بود. روش بررسی: در این مطالعه تجربی که در سال 1398 انجام شد، 32 سر موش صحرایی نر ویستار با سن 8 هفته و وزن 180 تا 200 گرم وارد مطالعه شدند و به طور تصادفی به 4 گروه (هر گروه 8 سر)؛ کنترل (CON)، استیاتوزیس (ST)، پروبیوتیک (PRO) و استیاتوزیس+پروبیوتیک (ST+PRO) تقسیم شدند. رت ها با تزریق داخل صفاقی 140 میلی گرم بر کیلوگرم تتراسایکلین (آنتی بیوتیکی که برای ایجاد استیاتوز شناخته شده) مدل شدند. مقدار 107 واحد کلنی تشکیل دهنده(cfu) LGG برای گروه های پروبیوتیک به مدت 5 هفته (5 روز در هفته، به صورت گاواژ) در نظر گرفته شد. برای بررسی تغییرات هیستولوژی از رنگ آمیزی هماتوکسیلین ایوزین استفاده شد. هم چنین تغییرات بیان ژنی IL-12، IL-8 و IFN-β,از روش RT-PCr استفاده شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار آماری آنالیز واریانس یک طرفه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: هیستولوژی بافت کبد پس از مدل ST به دنبال مصرف 5 هفته ای پروبیوتیک بهبود پیدا کرد. گروه ST افزایش معنی دار در بیان ژن IL-12، IL-8 و IFN-β,را نشان داد (05/0

هدف از این مطالعه ارزیابی تاثیر حفاظتی ایجاد شده توسط لاکتوباسیلوس رامنوسوس برآلودگی میکروبی پنیرهای سفید آب­نمکی و مقایسه آن با نمونه­های تحت فراوری حرارتی پاستوریزاسیون می­باشد. تیمارها شامل پنیر سفید آب نمکی تهیه شده از شیرخام و پاستوریزه فاقد سویه لاکتوباسیلوس رامنوسوس و نیز حاوی سویه های بومی و تجاری  لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG می باشند. آزمایشات شامل اندازه گیری درصدهای رطوبت، نمک و پروتئین، ارزیابی قابلیت زندمانی لاکتوباسیلوس رامنوسوس، جستجو و شمارش کپک و مخمر، کلی فرم و شمارش کلی میکروارگانیسم ها Log CFU/g و نیز ارزیابی حسی رنگ و پذیرش کلی در طی روزهای یکم، سی ام و شصت ام از دوره ماندگاری می باشد. درصدهای رطوبت و نمک در همه تیمارها با گذشت زمان افزایش و درصد پروتئین، pH و میزان قابلیت زنده مانی لاکتوباسیلوس رامنوسوس  در طی یک دوره شصت روزه کاهش یافت. در شمارش کلی میکروارگانیسم ها، کپک و مخمر و کلی فرم ها در طی نگهداری 60 روزه در دمای یخچال  °C4 هیچ پرگنه ای شناسایی نشد. از نظر امتیاز حسی رنگ و  پذیرش کلی تیمارهای مختلف اختلاف معنی داری p>0. 05 مشاهده نشد.  بر مبنای آزمون های فیزیکوشیمیایی و حسی تیمار T2 و T3به ترتیب(پنیر سفید آب نمکی تهیه شده از شیرپاستوریزه فاقد سویه لاکتوباسیلوس رامنوسوس و دارای CFU/g 108 سویه لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG شرکت ساکو) و از نظر تاثیر حفاظتی لاکتوباسیلوس رامنوسوس تیمار T5 و T6 به ترتیب پنیر سفید آب نمکی تهیه شده از شیرپاستوریزه  دارای CFU/g 108 سویه لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG شرکت ساکو و نیز سویه بومی لاکتوباسیلوس رامنوسوسGG)، تیمار برتر شناخته شدند.

نگهداری زیستی مواد غذایی، یکی از روش های جدیدی است که در آن با استفاده از باکتری های لاکتیکی، بدون افزودن نگه دارنده های شیمیایی، عمر نگهداری محصول افزایش یافته و حداقل فرآیند حرارتی اعمال می شود. نمونه های ماست در این تحقیق شامل نمونه ماست شاهد (حاوی لاکتوباسیلوس بولگاریکوس و استرپتوکوکوس ترموفیلوس) و نمونه های ماست حاوی لاکتوباسیلوس رامنوسوس و لاکتوباسیلوس پاراکازئی بودند. نمونه های حاصل از نظر خصوصیات فیزیکوشیمیایی، محتوای اسیدلاکتیک باکتری ها و ویسکوزیته در روزهای اول، دهم و بیست و یکم انبارداری بررسی و مقایسه شدند. شمارش و تشخیص باکتری های لاکتوباسیلوس بولگاریکوس و لاکتوباسیلوس رامنوسوس و لاکتوباسیلوس پاراکازئی و استرپتوکوکوس ترموفیلوس نیز انجام شد. برای تشخیص و شمارش لاکتوباسیلوس ها از محیط کشت MRS و برای استرپتو کوکوس ترموفیلوس از محیط کشت  M17استفاده شد. با توجه به نتایج، تغییرات چربی، ماده خشک و  pHقابل ملاحظه نبود اما ویسکوزیته نمونه حاوی لاکتوباسیلوس رامنوسوس و لاکتوباسیلوس پاراکازئی به طور معناداری افزایش و در مقابل سینرزیس آن کاهش یافته، همچنین تعداد استرپتو کوکسی های آن کاهش و لاکتوباسیلوس ها افزایش یافت (P<0.05).

پیش زمینه و هدف: شیوع بالای عفونت های متنوع ژنیتال در میان بانوان و گسترش روزافزون مقاومت دارویی عامل انگیزش در کاربرد هدفمند پروبیوتیک ها در پیشگیری و درمان این ضایعات است. این پژوهش کوشیده است تا اثر باکتری لاکتوباسیلوس رامنوسوس را روی مهار هرپس سیمپلکس ویروس تیپ دو ارزیابی نماید. مواد و روش کار: در میان 25 نمونه باکتری لاکتیک اهداشده به این پژوهش، لاکتوباسیلوس رامنوسوس با تست های بیوشیمیایی و مولکولی تعیین هویت شده و سپس خواص ضدویروسی مایع رویی کشت آن در غلظت های 5، 10، 15 و 20 درصد روی ویروس هرپس سمپکس تیپ 2 از طریق انجام آزمون شمارش تعداد پلاک روی رده سلولی هلا مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: با تاثیر مایع رویی کشت لاکتوباسیلوس رامنوسوس 6 ساعت قبل، هم زمان و 6 ساعت پس از آلوده کردن رده سلولی به ویروس هرپس، تعداد پلاک ایجادشده در رده سلولی هلا کاهش یافت. بیشترین میزان کاهش پلاک ها در غلظت 20 درصد مایع رویی و 6 ساعت قبل از آلوده کردن رده سلولی مشاهده شد. بحث و نتیجه گیری: متابولیت های پروبیوتیکی نقش مهمی را در برقراری مهار علیه پاتوژن های تناسلی ایفا می کنند. با توجه به بیشترین اثر مهاری مایع رویی کشت لاکتوباسیلوس رامنوسوس، 6 ساعت قبل از آلوده کردن رده سلولی و با تعمیم احتمالی آن به شرایط درون تنی می توان نتیجه گرفت که فلورمیکروبی واژن احتمالا قادر به مهار اتصال و استقرار ویروس در مراحل نخستین ایجاد عفونت می باشد. این در حالی است که پس از ورود پارتیکل های ویروسی به سلول های میزبان، اثر مهاری مایع رویی کشت باکتری به شکل معناداری کاهش میابد. مکانیسم های احتمالی مختلفی نظیر ایجاد اختلال در اتصال ویروس، خنثی سازی ویروس و همچنین اخلال در روی دادهای درون سلولی دخیل در تکثیر ویروس در این میان نقش آفرینند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: باکتری های پروبیوتیک نقش بسیار مهمی در بهبود فلور طبیعی روده داشته و مانع رشد باکتری های مضر در دستگاه گوارش شده و ازنظر اهداف دارویی و درمانی دارای اهمیت می باشند. هدف از این مطالعه بهینه سازی تولید زیست توده باکتری لاکتوباسیلوس رامنوسوس GG ATCC53103 ) Lactobacillus rhamnosus (با استفاده از روش طراحی آزمون است. مواد و روش ها: در این تحقیق از باکتری پروبیوتیک لاکتوباسیلوس رامنوسوس استفاده شد. به منظور بهینه سازی از روش طراحی پلاکت-برمن استفاده گردید. تمام کشت های محیط پایه و بهینه شده در فرمانتور 1300 لیتری شرکت پارس پاد انجام شد. یافته ها: نتایج نشان داد که منابعملاس چغندرقند، گلوکز و کازئین بیشترین اثر را در تولید زیست توده لاکتوباسیلوس رامنوسوس دارند. گلوکز با کازئین و ملاس چغندرقند اثر هم افزایی داشته و موجب افزایش تولید زیست توده می شوند. پس از بهینه سازی، محیط کشت دارای مقادیر ترکیبات زیر به ازای گرم در لیتر: گلوکز 50/112، ملاس چغندرقند 25/56، کازئین 75/18، عصاره مخمر 75/18، K2HPO4 13/13، تویین 80 88/1، 7H2O. MgSO43750/0، MnSO4. 4H2O 0750/0، CaCl2. 2H2O 1875/0 و سایمتیکن 25/1 به منظور تولید بهترین زیست توده توسط لاکتوباسیلوس رامنوسوس مشخص گردید. میزان زیست توده بیشتر از دو برابر نسبت به شرایط محیط کشت پایه افزایش پیدا کرد. نتیجه گیری: با توجه به تولید زیست توده باکتری لاکتوباسیلوس رامنوسوس در سطح نیمه صنعتی درفرمانتور 1300 لیتری، امکان تولید صنعتی زیست توده لاکتوباسیلوس رامنوسوس وجود خواهد داشت. همچنین کشت این باکتری به صورت صنعتی در شرایط کشت ناپیوسته تغذیه شونده و متداوم به عنوان یک پروبیوتیک تجاری پیشنهاد می شود.